subhash inamdar

subhash inamdar

Saturday, May 28, 2016

जेव्हा अरूण दाते शब्दातून गातात...

शुक्रतारा...पुस्तकांच्या निमित्ताने



त्यांचे गाणे आजही अनेक गायक आपापल्या आवाजात ते गातात..त्याला टाळ्याही पडतात...मात्र वयाची बांधिलकी आल्याने आता वयाच्या ८३ व्या ते गाऊ शकत नाहीत..मात्र त्यांच्या प्रत्येक गाण्याच्या असंख्य तबकड्या आणि सीडी अनेक रसिकांच्या घरात ऐकल्या जात आहेत..४ मे १९९४ ला असाच एक साहित्य क्षेत्रातला चमत्कार घडला...शतदा प्रेम करावे...यां नावाने अरूण दाते यांनी आपल्या आयुष्यातस्या आठवणी शब्दरूपाने पुस्तकातून मांडल्य़ा...हेही पुस्तक त्यांच्या गाण्य़ाइतकेच सुरेल झाले होते..त्याचे प्रकाशन शिवसेनाप्रमुख बाळासाहेब ठाकरे यांनी केले..

त्याला आता २१ वर्ष झाली...आजही तीच आवृत्ती फिरते आहे...आता मात्र ते पुस्तक बाजारात मिळत नाही...म्हणूनच मोरया प्रकाशनाने ते शुक्रतारा ..या नावाने..अरुण दाते यांच्या सुगम संगीताच्या गाण्याला ५५ वर्षे पुरी झाली ..या निमित्ताने तेच पुस्तक प्रकाशित केले.. 

पुण्यात यशवंतराव चव्हाण नाट्यगृह  २६ मे रोजी रसिकांनी तुडूंब भरले होते..अतुल दाते यांच्यामुळे या गितांचाही आस्वाद रसिकांना घेता आला...ज्येष्ठ पत्रकार विजय कुवळेकर यांच्या हस्ते हे पुस्तक पुन्हा रसिंकाच्या चरणी रूजू झाले..सुलभा तेरणीर आणि धनश्री लेले यांच्यामुळे ते लिखित स्वरूपात साकार झाले...समर्थ रामदासांचा जीवनपट खुलवून सांगणारे अभ्यासू संतसाहित्याचे अब्यासक सुनिल चिंचोळकर हेही इथे ङजर होते..

स्वतः अरूण दाते सारे अनुभवत रंगमंचावर दिलखुलासपणे दाद देत होते..रंगमंचावर शुक्रतारा पुस्तकाचे मुखपृश्ठ झळकत होते..रसिकांना अरुण दाते यांच्या गाण्यांचा ‘स्वरगंगा’ हा कार्यक्रम ऐकण्याची.  उत्सुकता होती..ती गाणी आज मंदार आपटे, श्रीरंग भावे, शरयू दाते, रेवा तिजारे हे कलाकार ती सादर करणार होती..

मात्र या पुस्तकांची दुसरी आवृत्ती निघायला २१ व्रषी लागावी ही खंत अनेकांच्या भाषणातून व्य़क्त होत होती.. दाते साहेबांच्या दोन मैफली असतात..एक गाण्याची मैफल आणि एक गप्पांची मैफल..विजय कुवळेकरांनी यातल्या काही आठवणीही इथे सांगितल्या..टेक्स्टाईल इंजियरची परिक्षा नापास होऊनही नापासाची तार जेव्हा इंदूरला बाबांच्या..रामुभौय्यांच्या हाती पोहोटली तेव्हा बाबांनी सर्वांना बोलावून पार्टी द्यायचे ठरले..तेव्हा बाबा म्हणाले होते..


`टेक्स्टाईल इंजिनियरिंगमध्ये पास होणारे संख्य लोक असतील पण नापास झाला तरी उत्तम गाणारा दुस-या कुणाचा मुलगा आहे का..``..ह्या वडीलांनी मुलाला दिलेला आत्मविश्वास आजही ठळकपणे सांगितला पाहिजे..प्रतिभावंताचे काम हे चंद्रासारखे असले पाहिजे..हे बा.भ. बोरकारांचे सांगणे कुवळेकरांनी इथे आवर्जुन सांगितले..अरू भेय्यानी आपल्याला आलेल्या असंख्य दाहक गोष्टींचे चांदण्यामध्ये रूपांतर करून लोकांना दिले.. शुक्रता-याला जे तेज लाभले ते या चांदण्याचे तेज आहे. ते कधीही ढळणे शक्य नाही...असेही कुवळेकरांनी स्पष्ट केले..

ज्यांनी हे पुस्तक शब्दांकित केले त्यांनी सांगितले की ते जेवढे उत्तम गातात..तेवढेच ते उत्तम बोलतातही..ते बोलणे टिपण्याची संधी मिळाल्याचे समाधान सुलभा तेरणीकरांनी आपल्या संवादात सांगितले..
सा-या कार्यक्रमाचे संचालन ऋचा थत्ते यांनी अनके निवेदक रंगमंचावर आणि मान्यवर स्टेजवर असताना धाडसाने..उत्तम केले

‘शुक्रतारा’ या गाण्याला नुकतीच पूर्ण झालेली ५५ वर्षे, देशात आणि परदेशात ‘शुक्रतारा’चे झालेले २ हजार ६०० प्रयोग, अरुण दाते यांचे ८३ व्या वर्षांतील पदार्पण या निमित्ताने मराठी भावसंगीतातील ‘शुक्रतारा’ असणाऱ्या अरुण दाते यांचा जीवनप्रवास नव्या स्वरूपात रसिकांपर्यत..वाचकांपर्य़त पोहोचले याचा आनंद इथे व्यक्त होत होता..




- सुभाष इनामदार, पुणे
9552596276

Wednesday, February 17, 2016

मानव्याच्या निमित्ताने रंगला गदिमायन..



मानव्य संस्थेच्या संस्थापिका विजयाताई लवाटे...
देहविक्रय करून चरितार्थ करणाऱ्या असहाय्य स्त्रियांचा आधार असलेल्या.....फूटपाथवर भाजीपासून कपड्यांपर्यंतच्या वस्तूंची विक्री करणाऱ्या हजारो कष्टक-यांचा आधार असलेल्या.....एड्सग्रस्त मुलांच्या पाठीवरून फिरणारा आईच्या मायेचा हात असणाऱ्या 'मानव्य' संस्था च्या कर्त्या धर्त्या….मानवतेचा, प्रेमाचा, वात्सल्याचा आणि निरपेक्ष माणुसकीचा वारसा देणा-या ... विजयाताई लवाटे.....!!!

एचआयव्ही बाधित मुलांना त्यांचे जीवन सुखाने जगता यावे याच उद्देशातून सामाजिक कार्यकर्त्यां विजयाताई लवाटे यांनी ‘मानव्य’ संस्थेच्या कार्याची मुहूर्तमेढ रोवली.
आता त्याला अकरा वर्षे झाली..काल म्हणजे ११ फेब्रुवारी २०१६ हा त्यांचा स्मृतिदिन..तो एस एम जोशी सभागृहात साजरा केला गेला..मानव्य संस्थेत आपल्या पुढच्या आयुष्याची दिशा ठरविणारी मुलंही इथे एकमेकांना बिलगून आपल्या या प्रेमाचा ओलावा शोधत होती..
यानिमित्ताने डॉ. अारुंधती सरदेसाई यांनी या मुलांच्या जीवनात आई-वडील, आजीःआजोबांचे प्रेम मिळावे अशी अपेक्षा व्यक्त करीत ...विजयाताई लवाटे यांच्या कार्याची स्तुती  तिथे सर्वांच्या तोंडून होत होती..त्यांच्या कार्याने वाढलेल्या संस्थेचे बळ वाढविणारी आर्तिक मदतही लोक देत होते..एकूणच मानव्यच्या कार्याची पोचपावती समाज देत होता..

त्यातच भर म्हणून अलौकिक प्रतिभेचे कवी, लेखक, कलावंत आणि गीतरामायण लिहून अजरामर केलेले गदिमांचे मोठेपण सांगत त्यांच्या चित्रपट गीतांना पुन्हा एकदा सादर करून ती पोचपावती आपल्या गदीमायन या कार्यक्रमातून गदिमापुत्र आनंद माडगूळकर यांनी मानव्यसाठी जमलेल्या उपस्थितांना त्या काळाची आठवण करून दिली..
त्यांच्या थोरवीच्या आणि कवीतल्या श्रेष्ठत्वाची उदाहरणे देऊन गदिमांचा जीवनपट आनंद माडगूळकर सांगत होते..

नाटककार बाळ कोल्हटकरांनी आनंदला जेव्हा गीतरामायणातले एखादे गाणे म्हण म्हणून आग्रह करताना ते सादर करताना त्यांच्या डळ्यातून घळघळा अश्रूंचा बांध फुटला..आणि त्यांनी सांगितले ते ऐकताना गदिमा माझ्यासमोर मूर्तीमंत उभे राहिले...हेच गदिमा पुन्हा आपल्या स्मरणात आणण्याचे कसब आनंद माडगूळकरांच्या वाणीत त्यांच्या निवेदनात आणि त्यांच्या ओघवत्या गीतात पुरेपुर आहे..हे रसिकांनी जाणले...आणि गदिमायनच्या कार्यक्रमाचे स्वागत करत हा कार्यक्रम एकत रहावा ..गदिमा पुन्हा एकदा आपल्या कथानकातून बाहेर येत ओजस्वी वाणीने प्रतिभेचे लेणे लाभलेल्या पुत्राकरवी ऐकण्याचे भाग्य मिळाल्याचा आनंद इथे येत राहिला..

त्याचे सूत्रसंचालन करणा-या विनया देसाई यांचाही सहभाग लाभल्याने ही मैफल सुरु होता होता केव्हा संपली ते कळलेही नाही..
खर तर असा कार्यक्रम मानव्यच्या व्यासपीठावर ऐकायला मिळाला याचे समाधान वाटते..









-सुभाष इनामदार, पुणे
subhashinamdar@gmail.com
9552596276

प्रेमरंगाच्या नाट्यपदांनी रंगलेली संध्याकाळ





विद्याधर गोखले संगीत नाट्य प्रतिष्ठानच्या कलावंतानी रविवारी प्रेम व्यक्त करण्याच्या दिनी मराठी 
संगीत नाटकांची परंपरा कायम ठेऊन..अगदी आण्णासाहेब किर्लास्करांपासून,,भास्करबुवा बखले, खाडीलकर, बालगंधर्व..राम मराठे, जितेंद्र अभिषेकी..ते कान्होपात्रा..ते कट्यार..ते स्वरसम्राज्ञी...पासून अनेक नाटकातली प्रेमविषयक भावना विविध रागात गुंफणारी सुंदर ओंजळ रसिकांच्या चरणी समर्पित केली.



व्हेलंटाईन दिनी आपली संगीत नाटकांची जुनी परंपरा सिध्द करत नवीन कलावंतांच्या साभिनय आणि सवेश प्रवेशांची आगळी मालिकांच पुण्यातल्या प्रेमरंग या कार्यक्रमातून शुभदा दादरकर यांच्या लेखनातून गुंफत मुक्तपणे नाट्यसंगीताच्या चाहत्या रसिक वृंदांसमोर सादर करुन वाहवा मिळविली..




मधुवंती दांडेकर आणि श्रीकांत दादरकर यांनी प्रतिष्ठानच्या दोन वर्ष नाट्यसंगीताची तालिम घेणा-या गुणी कलावंतांना रंगमंचीय कसे वावरावे..कसे गावे..गाताना चेहरा कसा हसरा ठेवावा..या सा-याची रितसर तालीम दिली.

नाट्यसंगीत गाताना ते वेळेच्या मर्यादेनुसार कसे विविधरंगी बनवावे याचे प्रशिक्षणही यामुळे  इथे मिळाले..




असे कार्यक्रम महिन्यातून एक तरी करण्याचा मानसही शुभदा दादरकर यांनी बोलून दाखविला..
यात काम करणारे कलावंत..धीटाईने सारे काही साग्रसंगीत सादर करून रसिकांच्या पसंतीस उतरत होते..
हिमांशू जोशी आणि विद्यानंद देशपांडे यांची ऑर्गनची आणि तबल्याची साथ घेऊन ..संगीत नाटकातली पदे ही मुले तन्मयतेने वेशभुषेसह गात होती...

सादर करताना नटी-सूत्रधाराच्या हातात कार्यक्रमाची सूत्रे देत..सारा प्रेमरंगाचा प्रवास होत होता..
यात हेमंत आठवले..सूत्राधार..दिपाली राजे...नटी...तर त्यांच्या जोडीला नाट्यपदांची विविधरंगी मोरपिसे रसिकांच्या मुखी नाटविली ती ...अनुजा माढेकर, लीलाधर चक्रदेव, मीनल पोंक्षे, माधवी केळकर, कल्याणी बडगुजर, मानसी दातर आणि मानसी बडवे या कसदार कलावंतानी..

संगीत नाटकांची मजा काही वेगळीच असते..त्यातही ते ते रुप घेऊन तुम्ही ती पात्रेच बोलावली तर रंगमंचावर पाहतानाही सुंरेख वाटते...

असे कार्यक्रम करताना आगामी कलावंतांची एक फौज तयार होऊन नवे संगीत नाटक नव्या स्वरूपातही पुढे-मागे य़ेऊ शकेल..असी आशा करावयास काहीच हरकत नाही..









पुन्हा एकदा सा-या कलावंतांचे आणि सादरकर्त्या संस्थेलाही धन्यवाद द्यायला हवेत...






- सुभाष इनामदार, पुणे

subhashinamdar@gmail.com
9552596276

Wednesday, February 10, 2016

पोएट सुधीर मोघे साठला आहे रसिकांच्या ह्दयात


सोमवारी पुणेकरांनी दोन कार्यक्रमातून कवीराज सुधीर मोघे यांची स्मृती जागविली.. एक टिळक स्मारक मंदिरात डॉ. सलील कुलकर्णी आणि शुभंकर कुलकर्णी या पिता-पुत्रांनी टिळक स्मारक मंदिरात.....
....तर पुणेकर कलावंताला दूरदर्शनवरून थेट बोलते..करणारे निर्माते अरुण काकतकरांनी सुधीर मोघे यांच्या पंधरा कवीता..गीतांची पार्श्वभूमी सांगणारी आणि जिवनाबद्दलच्या जाणावांचे आणि आपण गेल्यानंतर काय उरावे यांची आपल्या कवीतेमधून सांगितलेली आठवण पुन्हा एकदा रसिकांसमोर ठेऊन मनोहर मंगल कार्यालयात अनेकांच्या डोळ्यांच्या कडा ओल्या केल्या..
संस्कृती प्रतिष्ठानच्या शिरीष बोधनी यांनी आयोजित केलेल्या कार्यक्रमाची सुरवात मानसी मागिकर यांच्या प्रास्तावीकाने झाली..तर पुढे सलग तेरा आठवणीतून स्वतः सुधीर मोघे आपल्या आयुष्यातल्या विविध टप्प्यावर भेटलेले संगीतकार, निर्माते यांच्याशी कवीतांबाबात झालेल्या चर्चेतून चित्रपटातली गीते कशी कागदावर उतरत गेली याचे वर्णन सांगणारी मालीकाच रसिकांसमोर येत गेली..
अरूण काकतकरांनी सुधीर मोघे यांना बोलते केले..आणि तो बोलवीता धनी आपले मनोगत रसाळ वाणीत सांगत गेला..
इथे पोएट सुधीर मोघे बालते झाले..

बोलताना कांही ठिकाणी थांबून त्यांची गाणी विशेषतः राम फाटक यांनी संगीत दिलेले भावगीत सखी मंद झाल्या तारका आपले गुरू पं. भीमसेन जोशी यांनी कसे गायले..आणि ते सांगताना दोघांचे मोठेपण.. भीमसेन जाशी आणि सुधीर फडके यांचीही आठवण सांगून  उपेंद्र भट यांनी रसिकांना भरभरून आनंद दिला.
हे नायका जगदीश्वरा ..ही नांदीही भट यांनी सादर केली..

गुरु एक जगी त्राता..हे गीत प्रमोद रानडे यांनी सादर केले..



आदिती देशमुख यांनी ..झुलते बाई रास झुला..आणि उत्कर्षा शहाणे यांनी ..एकाच या जन्मी जणू फिरूनी जणू जन्मेन मी..आणि... सांज ये गोकुळी गाऊन सुधीर मोघे यांच्या ओघवत्या शेलीची आठवण करून दिली.





या कार्यक्रमाचे वर्णन कवी सुधीर मोघे यांच्याच शब्दात सांगण्याचा मोह होतो..

क्षण जगून झालेले
जुन्या पानात जपावे
डोळ्यातील पाण्यानेच
नवे पान उलटाले..

अरूण काकतकरांनी हा अनुभव दिला..त्याबद्दल त्यांचे मनासापून ऋण...
पोएट सुधार मोघे..तुम्हाला आठवताना खूप कांही सोसावं लागते..
तुम्ही जपलेल्या आठवांना इथं.
स्मृतीत भरभरून सांभाळावं लागतं..




-सुभाष इनामदार, पुणे
subhashinamdar@gmail.com
9552596276





Friday, January 8, 2016

प्रत्येकाला ताल धरायला लावतील अशी गीते


राहूल सुधीर आपटे नावाच्या तरुणाचा आठवणीतली शब्दवारी..एक सुरवात...







राहूल सुधीर आपटे  नावाच्या तरुण संगीतकाराचा  आठवणीतली शब्दवारी..एक सुरवात...या नावाचा मराठी  संगीतातला नवा अल्बम गुरुवारी ७ जानेवारी १६ ला टिळक स्मारक मंदिरातल्या उपस्थित सुह्रुदांच्या  साक्षीने जेव्हा आजच्या पीढीचे संगीतकार म्हणून ज्यांचा गौरवाने उल्लेख केला जातो..त्या डॉ. सलील कुलकर्णी यांच्या हस्ते प्रकाशीत झाला तेव्हा माझ्यामनातील भावना अशा श्बदातून व्यक्त झाल्या..

अनिल विठ्टल बोरोले आणि राहूल सुधीर आपटे या गीतकारांचा ही पहिली निर्मिती.आजपर्य़त ते दोघे जोडीने सगळीकडे दिसत गेले..पुढेही ही जोडी कामय राहून पुन्हा नव्या अल्बमची सुरवात ते करतील याची खात्री आहे..

आजपर्य़त आपण कुठल्याही अव्बम किंवा सीडी प्रकाशनाच्या समारंभात प्रमुख पाहुणा म्हणून गेलो नाही..मात्र या दोन कवी आणि संगीतकार राहूल आपटे यांच्या या संगीतात नवे कांही करु पाहणा-या तरुणांच्या प्रयत्नाला दाद देण्यासाठी आलो..मीही काही वर्षापूर्वी अशाच धावपळीच्या लगबगीतून इथे गेलो आहे..ही वेळ फार चांगली आणि धाकधुकीची असते..तुमच्या या प्रामाणिक प्रयत्नाला खूप शुभेच्छा..आता वारी सुरुच केली आहेच..पण आता थांबू नका...वारी निघाली आहे..ती पंढरपूरला पोहोचणार आहे...मात्र आता सतत काही ना काही करत रहायचे आहं..तुमची हि सुरवात आहे...पुढे पता का घेऊन चालत रहा..

असा मोलाचा सल्ला डॉ. सलील कुलकर्णी यांनी दिला..

आपल्या वाटचालीविषयी राहूल आपटे सांगतात..गीताची आवड पहिल्यापासूनच, १५ वर्षांचा असल्यापासून गाणी ऐकणे आणि पेटीवर वाजवायचा प्रयत्न करणे हा छंद होता.
हळुहळु त्यात रुची निर्माण होऊन त्यात वेगवेगळे प्रयोग करण्यास सुरुवात केली, पण काही क्लास लावून शिकता आलं नाही.
कॉलेजच्या वयात काही कविता पण केल्या, काही चाली पण बसवल्या.
पण एवढी वर्ष ते त्या आवडीपुर्तच मर्यादित राहिलं...
५ महिन्यांपूर्वीच माझा कवी मित्र अनिल या बरोबर बसलो असता, त्याने त्याच्या काही कविता ऐकवल्या आणि मीही माझ्या काही कविता आणि चाली ऐकवल्या, दुधात साखर पडावी तसा दुग्धशर्करा योग घडून ती संध्याकाळ एका छोटेखानी मैफिलीत सजून गेली.
माझे आजोबा स्व. संगीत सुधाकर पंडित वि. दे. अंभईकर यांच्याकडून शास्त्रीय संगीतातील एकही गोष्ट शिकू शकलो नाही याची खंत आहे, पण त्यांच्या कडून मिळालेली संगीताची देणगी आणि आशीर्वाद कुठेतरी जतन करायला पाहिजे असे वाटू लागले व सुरु झाला हा मनातील शब्द सुरांचा प्रवास.
मग काय सर्व साधनसामुग्रीची जुळवा जुळव केली आणि एक छोटा घरगुती कार्यक्रम केला, नाव फारसं शोधावं लागलं नाहीच कारण काय करायचं? काय म्हणायचं? हे स्पष्टच होतं.
जीवनात ज्या आठवणींवर बोलायचे होते, त्यातून आठवण घेतले आणि पुन्हा पुन्हा त्या येतात म्हंटल्यावर त्यात वारी जोडले.
त्यातून "आठवणीतली शब्द्वारी" हे नाव कार्यक्रमाला दिले...

कार्यक्रमातली एकेक गाणी..सादर करून त्यातल्या काही भागावर चित्रिकरण करुन जे शब्दापेक्षा चित्रातून बोलके होते आसे हळवे क्षण दाखविण्याचा राहूल आपटे यांना मनापासूप यत्न केला...

प्रत्येक सहभागी गायकाला रंगमंचावर बोलावून आपापल्या मतांची चाचपणी निवेदिका डॉ. वंदना बोकील-कुलकर्णी यांनी चपखलपणे केली..
आटोपशीर पण संगीतकाराच्या विविध गाण्याची सुंदरता यातून प्रत्यक्ष अजमावता आली..
या अल्बमला रसिक दाद देतील अशी आशा आहे...


- सुभाष इनामदार, पुणे
subhashinamdar@gmail.com
9552596276


Saturday, January 2, 2016

आठवणीतली शब्दवारी..अल्बम गुरूवारी प्रकाशित होणार


दव धुक्याचे पानावरी
रंग तुझे मनावरी
मनमंदिरी साकारली
आठवणींची शब्दवारी...

असं सागून सुरवात करणारा नऊ नवीन गाण्यांचा संगीतकार राहूल आपटे यांचा ...आठवणीतली शब्दवारी ...हा अल्बम गुरूवारी ७ जानेवारीला टिळक स्मारक मंदिरात तरुणाईला प्रोत्साहन देणारे आघाडीचे लोकप्रिय संगीतकार डॉ. सलील कुलकर्णी यांच्या हस्ते प्रकाशित होत आहे.







राहुल आपटेंना आधी शब्दाचे वेड होते..त्यात ते स्वतः उत्तम पेटीवादन करतात .नवीन कवीतांना चाली लावून त्या रचना संगीतबध्द करण्याचा त्यांचा छंद जुनाच आहे. त्यातच या नव्या कवीची ओळख वाढली व सहवास लाभला, यातून दोघांनी याच नावाचा कार्यक्रम आपल्या खाजगी मैफलीत सादर करून त्याची पसंती आजमावली आणि आता आपटे यांनी स्वतः लिहिलेली ४  व अनिल बोरोलेंची ५ अशी या अल्बम मध्ये वेगवेगळ्या रसातील गीते घेऊन हा "एक वेगळा प्रयोग" करण्याचे धाडस केले आहे.






अल्बम प्रकाशनाचा कार्यक्रम सर्वांसाठी विनामूल्य असून तो गुरुवारी रात्री ९ वाजता टिळक स्मारक मंदिराच्या प्रेक्षगृहात आयोजित केला आहे. रसिकांना उपस्थित राहण्याची आग्रहाची विनंती आहे.






सुभाष इनामदार, पुणे
subhashinamdar@gmail.com

9552596276

Wednesday, December 30, 2015

या जन्मावर या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे..



मंगेश पाडगावकर यांना समर्पित..

या जन्मावर प्रेम करावे असा आपल्या सुंदर..आयुष्यातल्या सर्व वळणार आनंदाने जगायला लागणारे ब आपल्या शब्दातून सर्वांच्या रसिकतेला सलाम करणारे ज्येष्ठ कवीवर्य मंगेश पाडगावकरांचे निधन झाले..
वाटेवरच्या प्रत्येक वळणावर पाडगावकरांची कवीता साथ करीत रसिकाच्या मनात रुंजी घालत होती..
मग ती लिज्जत पापडाच्या जाहिरातीत दरवर्षी हमखास भेटणारी असो वा श्रावणात बरसणा-या रिमझिम धारांनी तृप्त करणारी असो..

जगताना भान देणारी आणि जगायला बळ देणारी त्याची प्रतिभा सतत मराठी मनात कायम वास्तव्य करत राहिली..
केवळ कवीता करून ते थांबले नाहीती..ती रसिकाच्या मनापर्यत आपल्या शब्दांच्या भावनांनी बोलकी करत ते देशभर फिरले..त्यांच्या कवीता सादर करण्यातला वेगळेपणा शब्दातून सांगता येत नाही..तो अनुभवावाच लागेल.
शब्द त्यांच्या पुढे पुढे करत आणि त्यांना ते अगदी निवडक..वेचित मराठी मनाला संपन्न करत एकेक कवीता करत राहिले..
आता कितीही सूर लावून गायलेले गीत त्यांच्यापर्य़त पोचू शकणार नाहीत..कारण ते आपल्यातून कायमचे दूर निघून वेगळ्या प्रवासाला निघाले आहेत..


आपल्या पानोपानी शुभशकुनाच्या कोमल ओल्या रेषा मारून त्यानी हा मृत्यूलोक सोडला. आता आपल्याला डोळ्यामधले आसू पूसून ओठांवर गाणे म्हणावे लागेल.
कारण ह्दयात दाटलेले सारे ह्दयातच राहिले आहे..आता बंद पापण्यांनी अश्रूत भिजवून त्यांची आठवण उरली आहे.
पाठीवर मायेने फिरणारा त्यांचा हात केवळ थरथरला नाही तो आता  उरलाच नाही ..असे झाले आहे.
आता अवती भवती न पाहता आकाशी पाहण्याचे आपल्या नशीबी असणार आहे.
तुमचे चित्र समोरून जाताना पाहण्याचे फक्त उरले आहे..
त्यांच्या शब्दात सांगायचे म्हणजे तू कुठेही जा...चंद्र माझा साथ आहे...गीत माझे घेऊन जा ..त्यात माझा प्राण आहे..म्हणत पाडगावकर गेले.

अंतरी कारूण्य असताना वेदनेची फुंकर घालीत त्यांची कवीता आपल्या सोबत आहे..त्यांचा तो आवाज माध्यमाच्या चमचमत्या लखलखाटात उरला आहे..ते शब्द आता आपली साथ करणार आहे..त्यातली वेदना..प्रेम, कारूण्य..तरलता सारे तसेच आहे..पण ज्या शरीरातून ही वेदनेची फुंकर घातली गेली ते शरीर आता उरले नाही..याचा खरे दुःख आहे..
आता नवल वर्तले..अंती देवाचिये पायी
ज्योत जळून काजळी उरलीच नाही...
ते पिंपळपान आता गळून गेले..नदीच्या काठचे गाणे विरून गेले..आता केवळ उरल्या स्म-ती..वेदना आणि हूरहूर..

त्यांच्या स्मृतीला सांस्कृतिक पुणेच्या वतीने विनम्र शब्दांजली..



-सुभाष इनामदार,
www.culturalpune.blogspot.com
9552596276